Jutro, tzn. w poniedziałek 28 września o godzinie 11:50 zaczyna się na antenie Trójki czytanie mojej nowej powieści, „Instalacja Idziego”. Następne odcinki: o tej samej porze, codziennie od poniedziałku do piątku.
    Mam nadzieję, że „Instalacja Idziego” jest śmieszna i smutna jednocześnie. Napisałem ją z… irytacji. Wiele by mówić o przyczynach tego uczucia (może kiedyś), tymczasem wolę zaproponować Państwu fragmencik (z wersji, którą mam w komputerze, tzn. sprzed redakcji, więc tekst w druku może się trochę różnić):
    Waldek sprawdzał swoją pocztę internetową dwa razy dziennie (…) Tego listu o mało przedwczoraj nie skasował, bo nie miał cierpliwości do maili bez tematu, ale nie trafił kursorem na ikonkę „Do kosza”, a że w pracy nauczył się kilku przesądów, uznał to za znak i posłusznie otworzył wiadomość:
    „Waldku, pozwalam sobie zwrócić się do Ciebie po imieniu, licząc, że mnie pamiętasz. Miła pani w Twojej redakcji nie chciała ujawnić Twojego numeru telefonu, o co oczywiście nie zgłaszam pretensji, zwłaszcza, że podobno i tak odczytasz mój list w ciągu 24 godzin. Dwadzieścia lat temu byliśmy sobie bliscy, przepraszam, że to wspominam, ale pamiętam Cię jako wspaniałego faceta i wierzę, że nie odmówisz mojej prośbie. Zwłaszcza, że związana jest z tym, co się wtedy wydarzyło. POTRZEBUJĘ TWOJEJ POMOCY!!! Nie zawracałam Ci głowy przez te wszystkie lata, ale teraz naprawdę nie mam innego wyjścia. Proszę, zadzwoń do mnie jak najszybciej. Nie potrafisz sobie wyobrazić, jakie to ważne. Będę czekała. Moja komórka 0 699 996 999. Nie zawiedź mnie, błagam. Jola Janik”.
    Jola Janik. Ha, Jola Janik. Poznali się na samym początku studiów, w posierpniowej gorączce, na jednym z zebrań uniwersyteckiego samorządu. Starsza o rok przedstawicielka wydziału ekonomii i zarządzania zachwyciła go wdziękiem, z jakim narzucała wszystkim wokół swoje zdanie. Robiła wrażenie dziewczyny, która dokładnie wie, czego chce. Szybko stali się nierozłączną parą, ale zarazem, od samego początku, było w ich związku coś toksycznego. Kiedy brylowała w towarzystwie, czuł dumę, lecz także zazdrość, bo wydawało mu się nieprawdopodobne, że za którymś razem nie wyjdzie z innym – i nie uspokoił go odkryty po pewnym czasie fakt, że wśród kolegów uchodziła raczej za równego kumpla, niż budzącą oskomę piękność. Kiedy jej ulegał w rozmaitych sprawach, a tak się działo przeważnie, złościł się, że spod władzy rodziców trafił znów w ręce kogoś, kto permanentnie wie lepiej (w tamtych odległych czasach różnica roku czyniła ją w jego oczach znacznie starszą i bardziej doświadczoną). No i było jeszcze jego katolickie wychowanie, przedmiot nie kończących się kłopotów. Jola nie rozumiała Waldkowego zawikłania, że przecież należy poczekać do ślubu, że jeśli naprawdę się kocha, nie chce się traktować drugiego człowieka instrumentalnie, a pocałunek nie jest grzechem tylko pod warunkiem, że trzyma się na wodzy swoje myśli. Waldek od ósmej klasy podstawówki był ministrantem, słyszał wielokrotnie, jak to chłopcy wymuszają na swoich dziewczętach „dowody miłości” i nic go nie przygotowało na sytuację odwrotną, kiedy musiał tłumaczyć się, dlaczego w dwuosobowym pokoju, który trafił im się przypadkiem podczas jakiegoś wyjazdu studenckiego koła PTTK, leży na swoim łóżku jak kłoda, zamiast przenieść się na to drugie. Nigdy potem nie słyszał, żeby ktoś tak się śmiał – zdrowo, a przecież, jak mu się zdawało, urągliwie. Wkrótce zaczął przesuwać granice tego, co mu wolno (niby pod presją, ale chętnie), zaplątał się w wielopiętrowe labirynty uzasadnień i usprawiedliwień, coraz doskonalsze, a przecież bezużyteczne w chwili, gdy w niedzielę rano szedł do kościoła i czuł się niegodny, żeby przystąpić do komunii. Najdziwniejsze było dla niego to, że Jola, jak zresztą większość jego znajomych w czasach Solidarności i stanu wojennego, deklarowała się również jako katoliczka. W końcu, nie mogąc wytrzymać narastającego krążenia między niebem a piekłem, przyzwoleniem i potępieniem, pod wpływem lektury świętego Augustyna postanowił rzucić wszystko w diabły i zostać księdzem. Byli wtedy w Karkonoszach (rodzice Waldka przestali już protestować na te wyjazdy we dwójkę, odprowadzali tylko syna długim spojrzeniem, gdy pospiesznie zarzucał na ramię plecak i wybiegał). Jola widziała, że coś się z nim dzieje, zdarzyło mu się nawet wybuchnąć przy niej płaczem jak dziecko; w końcu wyznał jej, że ciągnie go coś innego, że musi pomyśleć nad sobą i tak dalej – słowa „seminarium” nie potrafił wymówić. Sama się domyśliła; wyzwała go od zasmarkanych gówniarzy, życzyła „dobrej zabawy w towarzystwie eunuchów” (pamiętał to do dziś), spakowała się jeszcze tego samego dnia i poszła na przystanek PKS-u. Kiedy zaproponował, że ją odprowadzi, powiedziała krótko, żeby się odpieprzył. Nigdy jej więcej nie zobaczył. Słyszał, że wzięła urlop dziekański, a potem, że wyprowadziła się pod Warszawę. Epitet z listu, że był w jej oczach „wspaniałym facetem” wydał mu się w kontekście tych wspomnień dość podejrzany.
    – Cześć – usłyszał. – Jak dobrze, że jesteś.
    Podniósł oczy i ujrzał pękatą paniusię z podwójnym podbródkiem, ubraną w szarą spódnicę, białą bluzkę i różowy sweterek z dzianiny. Wielką czerwoną torbę ze sztucznej skóry, nieco przetartą na krawędziach, umieściła, siadając, na sąsiednim krześle. Tylko jej głos, słyszany wczoraj w komórce, pozostał ten sam i te same były oczy: jasnobrązowe, prawie żółte.
    – Cześć – powiedział wreszcie, kiedy doszedł do siebie. – Przepraszam, zamyśliłem się.
    – Dobrze, że oglądam telewizję – odparła – bo bym cię nie poznała. Zmieniłeś się.
    Waldek zamilkł na dłużej, bo wydawało mu się, że przeciwnie; natomiast ją czas po prostu stratował. Na szczęście podeszła kelnerka, więc zapytał Jolkę, czego się napije, i zamówił jeszcze jedną kawę. Kobieta przyglądała mu się wciąż badawczo, co pewien czas uśmiechając się bez powodu, jakby przypominała sobie, że powinna wydać się miła. Przez telefon nie chciała powiedzieć, o co chodzi, zamiast tego zasypała go gradem podziękowań, że zadzwonił. Waldek wciąż nie wiedział, czego ma dotyczyć jej prośba, ale zdawał sobie sprawę, że musi to być coś kłopotliwego, więc nie chciał przedwcześnie pytać, w czym rzecz.
    – W czym rzecz? – wyrwało mu się.
    Sięgnęła do swojej monstrualnej torby i wygrzebała pudełko „Caro”.
    – Nie chcesz się najpierw dowiedzieć, co u mnie słychać? – zapytała, a jej głos zadrżał, jakby była na granicy histerii. Więc nie zdawało mu się wczoraj. I Waldek poczuł lęk, co jeszcze przyniesie mu ten dzień.
    – Przepraszam – powiedział, już drugi raz w ciągu kilku godzin żałując, że rzucił palenie. – Zachowuję się idiotycznie. Ale odniosłem wrażenie, że to coś pilnego.
    – Tak – odparła. – Mamy dziecko.
    Więc dookoła dranie, bezbożnicy i dziwki, a naprzeciwko – wariatka. Nie pytając o pozwolenie, sięgnął po papierosy i wyciągnął jednego. Trudno; przed powrotem do domu będzie musiał wypłukać usta. Teresie zresztą powiedział, że idzie się spotkać z kolegą z pracy, który ma dla niego jakąś niekonkretną propozycję. Uważał, że pierwsze żony prawdopodobnie ufają mężom, przynajmniej niektóre, ale od czwartych nie sposób tego wymagać: jest się z zasady w stanie permanentnego oskarżenia.
    – Przepraszam cię – odezwał się wreszcie najostrożniej, jak potrafił. – To chyba niemożliwe. Widzę cię po raz pierwszy od dwudziestu lat. I nie jesteśmy najmłodsi.
    Spojrzała na niego nierozumiejącym wzrokiem, a potem nagle gruchnęła śmiechem, od którego musiały zadrżeć fundamenty pobliskiego zamku. Śmiech przeobraził się w kaszel i nagle zgasł.
    – Głuptasie – powiedziała głosem tak ciepłym, że Waldkowi zrobiło się nieswojo. – Przecież nie mówię ci, że jestem w ciąży. Nasze dziecko ma dwadzieścia lat. To chłopiec, bardzo mądry, ale teraz przeżywa trudny okres i tylko ty możesz nam pomóc.
    „Instalacja Idziego” powinna się znaleźć w księgarniach pod koniec października.

Ten wpis opublikowano dnia 27-09-2009 (niedziela) o godz. 01:39 i należy on do kategorii Dziennik. Możesz śledzić komentarze do tego wpisu, korzystając z wątku RSS 2.0. Możesz przeszkoczyć na koniec strony i dodać komentarz. Wysyłanie sygnałó ping nie jest obecnie możliwe.