W 1992 roku odbył się na warszawskiej polonistyce wieczór autorski młodych pisarzy, skupionych wokół czasopisma „brulion”. Niezbyt mi się spodobał, a przecież tak właśnie zaczęło się moje kilkuletnie zajęcie - „krytyka towarzyszącego tzw. pokoleniu brulionu”. Role tę pełniłem z przejęciem, które dyktowało mi nieraz sądy przesadne. Ale książka - podsumowanie sporów, które nas podniecały w pierwszej połowie lat 90. - napisana na spółkę z Jarosławem Klejnockim, zgodnie z jego pomysłem i pod wymyślonym przez niego tytułem, jest chyba, jako świadectwo historyczne, zupełnie przyzwoita. I zresztą - w przypadku paru naszych rówieśniczek i rówieśników mieliśmy rację!